پایان نامه مقایسه ی تأثیر تمرین های پلایومتریکی در آب و خشکی بر توان بی هوازی ناجیان غریق 110 ص

بهبود در رکوردهای ورزشی مدیون پژوهش های متخصصان در زمینه های مختلف تربیت بدنی و علوم ورزشی است. یکی از این زمینه ها که پژوهش های بسیاری نیز در آن صورت گرفته، علم تمرین وابسته به فیزیولوژی ورزش می باشد.

ورزشکاران و قهرمانان رشته های مختلف ورزشی با توجه به ماهیت رشته ورزشی خود از نظر عوامل مختلف آمادگی جسمانی و حرکتی دارای نیازها و اولویت های ویژه ای می باشند.

به عبارت دیگر، هر یک از رشته های ورزشی به یکی از عوامل قدرت، استقامت، توان، انعطاف پذیری، سرعت و یا تلفیقی از آن ها نیاز دارند که با توجه به نوع رشته ورزشی با یکدیگر متفاوتند (حسینی، 1377 ).

قدرت عضلانی، پایه و اساس برنامه های بدن سازی و آمادگی جسمانی بوده که در رشته های مختلف ورزشی جایگاه خاصی دارد. به عنوان مثال: در رشته ورزشی شنا و نجات غریق علی رغم نیازی که به عامل قدرت احساس می شود، عامل سرعت در اولویت بعدی قرار می گیرد (کاستیل و همکاران، 1369).

یکی از مهم ترین عوامل موفقیت ورزشکاران در رشته های سرعتی، برخورداری از توان بی هوازی و سرعت عکس العمل بالاست. از آنجا که فعالیت هایی نظیر شنای سرعت، وزنه برداری، دوومیدانی و به طور کلی ورزشxad های سرعتی نیاز به تولید نیروی بیشینه عضلانی دارند، برای تامین انرژی موردنیاز خود شدیداًً به دستگاه فسفاژن[1] (آدنوزین تری فسفات- فسفوکراتین) متکی هستند. تمرین های سرعتی بی هوازی علاوه بر کسب قدرت، با ایجاد تغییراتی در کارایی حرکت، ظرفیت انرژی زایی هوازی و ظرفیت تامپونی، باعث بهبود در اجرای مهارت شده و در

رویدادهای ورزشی که فوق العاده بی هوازی هستند، خستگی را به تعویق می اندازد(ویلمور و همکاران، 1384).

یکی از بهترین شیوهxad های افزایش توان بیxad هوازی در رشتهxad های سرعتی، تمرینxad های نسبتاًًً جدیدی به نام پلایومتریک[2]است است (ماساموتو و همکاران 2003، رابینسون و همکاران2004، میلر2002، مقدم1381). این تمرینxad ها اولین بار توسط والری بورزوف[3] از قهرمانان رشتهxad ی دوومیدانی اجرا شد و منجر به رسیدن وی به عرصهxad ی قهرمانی در دوومیدانی گردید و سپس، پژوهشxad های بیشتری در جهت تأثیر این شیوهxad یxad تمرینی در سایر رشتهxad های ورزشی نیز شروع شد(رادکلیف و همکاران، 1381). اصطلاح پلایومتریک اولین بار در سال 1975به وسیلهxad ی فرد ویلت[4]، یکی از مربیان دوومیدانی به وجود آمد که از دو واژهxad ی پلایو + متریک به معنای فزایندگی قابل ارزیابی گرفته شده است.

مزیت این نوع تمرینxad ها در این است که موجب آمادگی دستگاه عصبی- عضلانی میxad شود و در نتیجه به ورزشکار اجازه میxad دهد تا در فعالیتxad هایی که همراه با تغییر جهت هستند، به شکل نیرومند و سریعی عمل کند. ورزشکاران رشتهxad هایی مثل: بسکتبال، والیبال، دوهای سرعت، پرش

ارتفاع، اسکی، شنا و سایر ورزشxad هایی که به توان بالایی نیاز دارند، از این نوع تمرینxad ها بسیار سود میxad برند. از مزایای دیگر تمرینxad های پلایومتریک، نوع حرکتxad های آنست.

در این روش تمرینی، حرکتxad هایی چون: لیxad لی کردن، پریدن، جهش با یک پا، جهش با هر دو پا و تاب خوردن وجود دارد که آموزش و یادگیری آنxad ها نیز بسیار آسان است(شارکی، 1374).

از طریق این تمرینxad ها ورزشکار قادر خواهد بود انقباض درون گرای[5] قویxad تری را پس از انقباض برون گرا[6] اعمال کند. از اینxad رو با توجه به اینxad که تمرینxad های پلایومتریک منجر به افزایش توان میxad شود، نقش این شیوهxad ی تمرینی در مهارتxad هایی مانند شنا ] و نجات غریق[ که عامل توان در آنها نقش اصلی را ایفا میxad کند مورد بررسی قرار گرفته و مشخص شده که این تمرینxad ها در بهبود رکورد و پیشرفت ورزشکاران مؤثر است(کاستیل و همکاران، 1369).